ไม่ได้เขียน Blog มานานจนต้องเริ่มเขียนใหม่อีกแล้ว ... ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้คงไม่มีข่าวไหนที่คึกโครมเท่ากับเหตุการณ์บ้านเมืองเรา คือ รัฐบาลใช้กำลังทหาร ขอคืนพื้นที่กับกลุ่มผู้ชุมนุม (ใช้คำพูดน่าฟังจริง) ความจริงบอกไปเลยว่าสลายการชุมนุมก็หมดเรื่อง โดยส่วนตัวผมคิดว่ารัฐบาลใช้วิธีการละมุนละม่อมมากเกินไป ถ้าใช้วิธีการที่เด็ดขาดมากกว่านี้ หลายๆที่คงไม่ถูกเผาทำลาย

           อันที่จริงผมเองก็ไม่ค่อยได้สนใจการบ้านการเมืองเท่าไรนัก แต่ผมมีอายุมากพอที่ผ่านเหตุการณ์ในลักษณะนี้แบบที่จำความได้มาถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกของผมคือพฤษภาทมิฬ 35 ในตอนนั้นผมยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ ทหารใช้ปืนยิงขึ้นฟ้าแบบครั้งนี้แต่ลงมือลงไม้ เตะ ต่อย กระทืบประชาชน แต่ถ้าได้รับการขัดขืนมากๆปืนที่ยิงขึ้นฟ้าอาจจะมายิงประชาชนแทนก็ได้ ในตอนนั้น พ่อของผมห้ามผมไม่ให้ไปชุมนุม บอกว่ามันจะตายปล่าว เพราะในชีวิตของพ่อเจอมาตอนปี 2516 และปี 2535 นี้ก็เช่นกัน ไม่ใช่ครั้งแรกและไม่ใช่ครั้งสุดท้ายอย่างแน่นอน รายละเอียดของเหตุการณ์ครั้งนั้นผมคิดว่าเพื่อนสมาชิกไปหา Google อ่านได้ ....

           มาในครั้งนี้ถ้าผมเขียนว่า ตอนที่ทักษิณ ชินวัตร ได้รับการเลือกตั้งเป็นนายก ในใจลึกๆผมรู้สึกสังหรณ์ใจได้ว่าอาจเกิดเรื่องอย่างวันนี้ได้ แต่ตอนนั้นนะคิดว่าคงน่าจะเกิดขึ้น เห็นพร้อมใจเลือกกันมาและเมื่อเทียบกับปี 2535 มันก็ผ่านมาหลายปี ประชาธิปไตยก็พัฒนาไปไกลมาก ไกลจนถึงขนาด เหลือแค่ พรรคประชาธิปัตย์ และไทยรักไทย และชาติไทย (อีกหน่อยคงเหลือ ไทยรักไทยกับประฃาธิปปัตย์มั้ง) ผมคิดอย่างในวงเล็บแต่ผมเชื่อว่าความรุนแรงทางการเมืองในปี 2535 มันไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่นอน ...  

          ในที่สุด ปี 2552 - 2553 มันก็เกิดขึ้นซ้ำรอยอีกจนได้ และผมก็ยังมั่นใจอีกว่า เรื่องยังไม่จบถึงจบครั้งนี้ก็ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่นอน